Beni ölüler gayet iyi bilir Buluşurduk şehrin yaşlı köpekleriyle bomboş arsalarda Çoktan hurdalıktan farkı kalmayan şu eski tren garında Bekler karlara kaplanmış kapkara trenler anlamsızca Beni kurşuna dizdiler eski bir köprüde her şeyden habersiz Ceplerinde kuş gözleri gezdiren aklı yarım bir serseriydim Beş vagon kaçak silah taşır gibi geçmiş mazot tadında günlerim Resmettim, Akdeniz'in gölgeleri gezdi üstümde Mavi karanlık sürgün nefes Bir resmin içinde yıldızlar Göz kapaklarımda intikam Hemingway kılıklı bir akşam Göğsümde karanlık tabancalar Zihnim yapayalnız Afrika buz tutan heykel karlı Prag’da Kendime suikast planladım yıldızlı bir akşamda Kanlı krokiler, bana Çehov'u hatırlatan gizemli tüfekler Tek başına bir sarhoşluk sonrası Kurşuni denizlerde şilepler Şehrin işaretleri perşembe çıkmazına saklanıp da gitti Belki bu yüzden beni ölüler gayet iyi bilir Gayet iyi bilir Beni ölüler gayet iyi bilir