ไม่ชอบกูเหรอช่างมึงเถอะ

กูไม่ได้ขอร้องให้มึงมาชอบ

กูก็แค่คนธรรมดาดีบ้างไม่ดีบ้าง

เหมือนกับมึงนั่นแหล่ะ

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าสับสน

ผู้คนรอบกายก็พลันมลายดั่งสายฝน

ไม่มีใครที่ไว้ใจและให้ใจกูเลยสักคน

ดั่งถนนที่เงียบเหงามีเพียงเสาหักแห่งการถูกชน

กูไม่เคยมี หนทางให้ก้าวเดินในชีวิต

ราวกับถูกคลื่นซัดจมลงไปเป็นอาทิตย์

ฟื้นขึ้นมาด้วย กำลังใจเฮือกสุดท้ายในความคิด

ว่าชีวิตกูต้องลิขิตให้ ก้าวเดินด้วยตัวเอง

ดั่งแสงสุริยาส่อง นำฟ้าด้วยกาลเวลา

ล้ำค่าในตัวตน แม้ผู้คนจะไม่เห็นค่า

นกกาที่โผยบิน ออกจากถิ่นที่จากมา

สู่นภาที่กว้างไกล ในสายลมที่จากลา

ไม่ชอบกูก็เรื่องของมึง กูไม่เดือดร้อนอะไร

กูจะใช้ชีวิตของกูต่อไป โดยไม่ต้องแคร์ความคิดของมึง

ไม่ชอบกูก็เรื่องของมึง กูไม่เดือดร้อนอะไร

กูจะใช้ชีวิตของกูต่อไป โดยไม่ต้องแคร์ความคิดของมึง กูรู้ว่ากูไม่เพอเฟค

ให้กูต้องแคร์ผู้คนทั้งโลกกูว่า กูทำไม่ได้หรอก

ลำพังดูแลตัวตนของคนที่รัก ยังไงให้ได้ก่อน

ถ้ากูต้องฟังทุกคำตัดสินติฉินนินทาจนกูต้องบ้า

กูเอาเวลาไปพัฒนาระบบความคิดตัวเองดีกว่า

ปล่อยให้มึงด่ากูไปเรื่อยๆ สักวันมึงก็ต้องเมื่อย

แต่กูไม่เหนื่อยเพราะกูไม่ฟัง

ว่าแต่ ชีวิตมึงดีหรือยัง

ที่สั่งที่สอนคนอื่น ชีวิตของมึงยืนตรงรึยัง

ถ้ายังไม่ตรงกูคงไม่ฟังระบบความคิดจากคนที่พัง

ไม่ชอบกูก็เรื่องของมึง กูไม่เดือดร้อนอะไร

กูจะใช้ชีวิตของกูต่อไป โดยไม่ต้องแคร์ความคิดของมึง

ไม่ชอบกูก็เรื่องของมึง กูไม่เดือดร้อนอะไร

กูจะใช้ชีวิตของกูต่อไป โดยไม่ต้องแคร์ความคิดของมึง กูไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเอง

เพื่อให้มึงมาชอบ กูจะใช้ชีวิตของกู ในแบบของกู